Ook mijn kijk is besmet geraakt

Ilja Leonard Pfeijffer schrijft het in zijn NRC column vanuit Genua: ‘Ik vrees dat mijn kijk op dingen besmet is geraakt.’ En toen ik dit las, besefte ik het ook. Ik kan niet meer ‘normaal’ naar dingen kijken. Mijn kijk is besmet, besmeurd en verknipt geraakt of toch niet helemaal?

Besmeurd

Zoals ik ‘vroeger’ -lees voor het Corona tijdperk – zaterdags naar de Goudse Markt fietste, voel ik me nu bezwaard. In het centrum zie ik te veel mensen, te overal. Op de Markt staat een geplakte route aangegeven. Maar ik weet niet waar de nootjeskraam staat… Er lopen te veel mensen, te dichtbij en te langs elkaar. Waarom hou jij niet rechts aan of juist links? Vrijwilligers met hesjes spreken mensen aan op eens normaal gedrag. Het normale is besmeurd geraakt.   

Het is te laat… op het moment dat mijn voet bij het afstappen de grond raakt, dendert het besef naar boven.  ‘Niet goed, niet oké en jij hebt hier eigenlijk niets te zoeken. Ga terug, keer om.’ Mijn interne navigatie slaat uit. De enige actie die geen alarmbellen en rode vlaggen oplevert is rechtsomkeer.

Paria

Ik baal van mezelf dat ik dit gevoel heb. Even voor de goede orde…. bij lekker weer ging ik – ja, absoluut verleden tijd- met plezier naar de stad. Winkeltjes langs, Markt over, struinend voor verse groente en fruit, misschien zelfs nog een paar schoenen, boek of jurkje scorend. En afsluitend een kop koffie op een terras. Kadootje aan mezelf. Genietmomentje, hoe je het ook noemt.

En ik genoot ervan! Liefst ’s avonds met lief in de herhaling.

Dat gevoel is besmet, het voelt niet meer oké, meer dan niet oké. Terrassen zijn dicht en ondanks dat ze 1 juni weer kunstmatig opengaan, is de fun weg. Net zoals boodschappen doen, je pakketje ophalen of wegbrengen, op de fiets wachtend voor het stoplicht, afspreken met familie, vrienden of klanten. Ik voel me als een paria in mijn eigen wereld.

Ontsmet

Voor anderhalf uur had ik afgelopen woensdag hèt gevoel weer terug! Bij de kapper. Oké, een paar geplakte pijlen, maar niet zo schreeuwerig en dwingend. Ontsmet volg ik ze. In plaats van vrije inloop, kwam ik op afspraak.

Gewoon een kapster, stoel, spiegel, zelfs koffie. Ik word als een echte klant behandeld! Geen mondkapjes, geen handschoenen, normale praatje poepgesprekken (uiteraard wel inclusief de Corona perikelen), echte aanraking, het heerlijke ouderwetse fysieke contact bij het haren wassen en de hoofdmassage, de hand tegen je oor om je hoofd een beetje schuin te brengen en dat allemaal binnen 1,5 meter afstand……. [diepe fijne zucht].

Verknipt

Het voelde zo vertrouwd, zo fijn, ondanks dat ik de kapster in kwestie niet kende, was ze me ineens erg dierbaar.  Zo was het dus, ooit… het lijkt bijna jaren geleden. Ik wens iedereen dit soort momenten toe, soort van trip down Memory Lane. Komt het ooit weer helemaal terug? Geen idee, het gevoel was ook gelijk weg toen ik de deur uit stapte. Maar toch, ik mocht het weer even beleven. Toch niet alles is helemaal aangetast.

Het goede nieuws is – lieve mede burgers-  dat inderdaad niet alles besmet blijkt, hooguit verknipt, zoals mijn haar die dag. DAT neem ik voor nu maar voor lief…

Trip down MemoryLane

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *